Volledige pitches van de finalisten

24 UUR (GEEN) TV
Deelnemer: Peter Pottjewijd, Theatergroep Impuls
Woonplaats: Veenendaal
Discipline: Theater

‘24 uur (geen) TV’ laat zien dat theater zorgt voor saamhorigheid en verharding en individualisering tegen gaat. ‘TV’ staat voor: ‘Theater Veenendaal’ en voor ‘Televisie’. 24 Uur lang theater in Veenendaal; 24 uur lang geen televisie kijken. Op allerlei plekken in Veenendaal wordt het publiek ‘ongemerkt’ en tot hun eigen verbazing een scène ingetrokken. Acts en performances zorgen voor herkenning en een gevoel van saamhorigheid.

Het project
Het publiek volgt één of meerdere route(s) langs huizen waar de bewoners hun TV-toestel voor het raam gezet hebben, met het beeld naar de straat gekeerd. Tijdens deze 24 (geen) TV wordt gluren aangemoedigd. Bewoners maken doordat ze hun TV-toestel voor het raam zetten, het statement 24 uur geen TV te willen kijken. Zij willen hun TV-programma van dat moment met anderen delen. De TV’s vertonen geen regulier programma, maar filmpjes waarin het thema ‘saamhorigheid versus individualisme en verharding’ verwerkt is. De filmpjes (max. 3 minuten, zonder geluid) worden in een loop 24 uur lang vertoond. Elke huiskamer vertoont een ander filmpje dat 24 uur lang steeds herhaald wordt. De filmpjes worden gemaakt door Theatergroep Impuls. Andere groepen uit Veendendaal worden aangemoedigd ook filmpjes te maken.

De routes zijn het kloppend hart van 24 uur bruisend theater in Veenendaal. Zij leiden het publiek langs verschillende vormen van theater, acts en performances. De filmpjes sluiten aan bij de theaterprogrammering op verschillende plaatsen langs de route.

Ideeën hiervoor zijn:
* Opening door bijvoorbeeld het zangkoor Oase
* Grootse finale met zoveel mogelijk mensen en verenigingen die aan het evenement meegedaan hebben
* Jongeren die met scooter choreografie rijden. Er is al contact gelegd met een medewerkster van een buurthuis om dit idee te toetsen
* ‘Onzichtbaar theater’ in winkels; enkele winkeliers zijn al positief
* Omroepinstallatie in centrum blijft ‘per ongeluk’ aan staan en het publiek is onbedoeld getuige van een intiem gesprek. Ook kan het publiek ludieke opdrachten krijgen
* Op roltrappen van bibliotheek delen lezende mensen boeken uit
* Scènes, al dan niet met tekst, met dagelijkse, rituele bezigheden zoals autowassen, stoep vegen, hond uitlaten waarbij het publiek ‘uitgenodigd’ wordt deel te nemen
* Einde van de verschillende routes is een plek, waar gedurende 24 uur vormen van theater te zien zijn. Dit zullen langere optredens zijn

Over de makers
Het idee ’24 uur (geen) TV’ is ontwikkeld door kinderkoor Oase en theatergroep Impuls, samen met dirigent Mirjam Drost en regisseur Willem Westermann.

Kinderkoor Oase biedt kinderen en jongeren de kans zich te ontwikkelen op muzikaal en theatraal gebied. Dat doet zij door opleidingen te verzorgen die passen bij de diverse leeftijden en niveaus van de kinderen en jongeren. Theatergroep Impuls maakt verschillende vormen van theater: voorstellingen op basis van bewerkte tekst tot improvisaties met bewegingstheater en voorstellingen voor kinderen. Naast het werken aan producties is er steeds de aanvulling door workshops en cursussen.

PR
De routes starten in winkelcentra van buitenwijken en leiden naar het centrum. Publiek wordt aangemoedigd de route te volgen door flyers die bevestigd zijn aan elk TV-toestel waar het idee en de route op vermeld wordt. Hiernaast wordt actief gebruik gemakt van sociale media zoals Facebook en Twitter.

Uitvoering
Om een route vanuit de buitenwijk naar het centrum te vullen zijn tussen de 15 en 30 adressen nodig. Met 3 routes zullen 45 tot 90 mensen 24 uur geen TV kijken. Door publiciteit worden adressen geworven. Hierbij wordt het centrale idee duidelijk gemaakt dat Theater saamhorigheid bevorderd. Probeer het eens, kijk 24 uur (geen) TV.

Voor de acts is een inventarisatie gemaakt van verenigingen (toneel, zang, koren, maar ook buurthuis, maatschappelijke instellingen) die actief zijn binnen Veenendaal. Met een aantal van deze verenigingen is het idee al besproken. Zodra het idee meer concreet is, volgt overleg met deze groepen. Op basis van de reacties wordt een definitieve planning van routes en acts gemaakt

Diverse groepen (o.a. Creative Artschool Elevate, buurthuis “De Geut”) hebben aangegeven enthousiast te zijn en graag mee te willen werken. Ook is er contact geweest met de cultuurcoördinator Marlies Taal van gemeente Veenendaal. Zij schat de haalbaarheid positief in en heeft het idee voorgelegd aan Peter Baten (winkeliersvereniging binnenstad) en Jos Schilte (toneelgroep Artis Amore).

Conclusie
In Veenendaal is nog niet eerder een evenement georganiseerd waarin filmpjes en theater met elkaar verbonden zijn. Theater wordt op allerlei plekken zichtbaar gemaakt. Kleine groepjes mensen ontmoeten elkaar bij het kijken naar de filmpjes en de voorstellingen. Het project zorgt voor een gevoel van saamhorigheid en brengt mensen op laagdrempelige en toegankelijke manier in aanraking met theater.

FREEWRITING
Deelnemer: Laura Stassen
Woonplaats: Utrecht
Discipline: Schrijven
Project: Freewriting

Beginnen met schrijven is vaak het moeilijkste. Dat geldt ook voor mij. Een methode die ik zelf vaak gebruik om de goede creatieve vibe te vinden is free writing. Je schrijft als het ware in een constante stroom waarbij je je pen als het ware niet van het papier haalt. Het enige wat je doen is blijven schrijven waardoor denken en doen niet langer los van elkaar staan. Even gaat het niet om de kwaliteit van het geschrevene maar is alleen het feit dat je schrijft van belang.

Het project
Wat ik wil doen is een freewriting evenement organiseren in park Lepelenburg. Ik wil het evenement zo eenvoudig mogelijk houden. Twee gastsprekers (schrijvers) zullen de deelnemers ontvangen en verwelkomen waarna er kort iets verteld wordt over creative writing. Daarna geven zij het startsein en kan de eerste freewriting sessie beginnen. Na een aantal minuten stoppen we en lezen de sprekers hun eigen stukje voor. Er is dan ook een mogelijkheid voor de deelnemers om vragen te stellen of zelf iets voor te lezen.

Vervolgens vragen de sprekers of vanaf dat moment iedereen in de derde persoon verder wil schrijven. Het verhaal speelt zich vanaf dat moment af in Utrecht. De deelnemers hoeven (en moeten) hun verhaal niet teveel laten beïnvloeden en kunnen hier hun eigen draai aan geven.

Aan het eind vragen we of de deelnemers hun stuk over Utrecht naar mij willen mailen. Ik zal dan samen met een redacteur het werk bekijken en het meest interessante werk selecteren en bewerken tot een bundel met korte verhalen over Utrecht. Deze bundels zullen ‘on demand’ gedrukt worden a 2,- per stuk en op een nader te bepalen datum uitgereikt aan de deelnemers.

Over de maker
‘Schrijf jij er anders een verhaaltje bij’. Een opmerking die mijn oppas maakte terwijl ze een winterlandschap schilderde aan de keukentafel. Ik was vijf, kon niet zo mooi tekenen als zij maar wel al schrijven en was altijd bezig met verhaaltjes. Door haar opmerking ging ik die verhaaltjes vastleggen en vanaf dat moment schreef ik er wel tien per dag. Zij was degene die me liet inzien hoe belangrijk taal was voor mij. Het gevoel dat schrijven me nog steeds geeft wanneer ik al mijn gedachten en gevoelens de vrije loop kan laten op papier is wat ik wil overbrengen op anderen.

PR
Voor dit evenement denk ik zo’n 500 deelnemers bij elkaar te krijgen. Deels door gebruik van sociale media maar ook door mijn connecties bij het Utrechts Centrum voor de Kunsten, Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, het Poëziecircus en Stichting Literaire Activiteiten Utrecht.

Uitvoering
Ronald Giphart is schrijver op locatie op de VU in Amsterdam en werkt graag aan het project mee. Ook Ingmar Heytze wil meedoen, hem ken ik via het Poëziecircus. De sprekers kunnen gebruik maken van de muziektent in het park, een geluidstechnicus wordt via het Poëziecircus geregeld die vervolgens op zijn beurt voor de techniek zorgt.

Conclusie
Ik wil mensen meer zelfvertrouwen geven en ze het gevoel geven dat ze weldegelijk iets te vertellen hebben. Schrijven geeft rust en laat je naar jezelf kijken op een andere manier. Al je indrukken, ervaringen en gevoelens dragen bij aan dat ene verhaal wat je graag wilde delen.

GOED GELUKT
Deelnemer: Jorien Posthouwer en Suzanne Koch, Kunstcollectief Rebecca
Discipline: Beeldend
Project: Goed gelukt

Kunstcollectief Rebecca is een conceptbureau die verschillende projecten uitvoert. De projecten zijn in principe eenmalig van aard, maar door gebruik te maken van video/foto/geluidsopnames en andere vormen van verslaglegging worden ze blijvend. Op naïeve wijze wordt de doelgroep –de onbekende Utrechter- verrast. Kunstcollectief Rebecca is nog onbekend van nog onuitgevoerde projecten als ‘Kloven’, muziekles voor straatmuzikanten met een kapitalistische visie, ‘Flevoland bruist!’, animatie voor forenzen, TAG REBECCA en ‘Lief Dagboek’.

Het project
Goed Gelukt: Kunstcollectief Rebecca gaat op zoek naar dingen die goed gelukt zijn. Ben jij goed gelukt, of is iets in je directe omgeving goed gelukt? Ga naar www.kunstcollectiefrebecca.nl.

Bij deze actie worden stickers in verschillende categorieën uitgereikt: Goed Gelukt/Best Wel Goed Gelukt/Behoorlijk Goed Gelukt/Niet Zo Goed Gelukt/Potentieel Goed Gelukt. In het laatste geval komen we 3 maanden later terug, voor een herkansing en een eventuele upgrade naar een betere sticker. Ook willen we posters door Utrecht ophangen, met een link naar de site, waarop mensen een sticker kunnen aanvragen voor iets dat goed gelukt is in hun directe omgeving.

Op de website van Kunstcollectief Rebecca wordt de zoektocht naar dingen die Goed Gelukt zijn vastgelegd, in de vorm van foto’s met begeleidende teksten/kleine reportages/geluidsfragmenten etc.

Hiernaast zouden we graag thema afleveringen maken, waarin Rebecca zich concentreert op bijvoorbeeld voortuinen, kloven, nieuwsbrieven en wegversperringen.

Over de makers
Kunstcollectief Rebecca bestaat uit Jorien Posthouwer (19, student Sociale Geografie) en Suzanne Koch (18, student Biomedische-Wetenschappen), uit Utrecht, maar studerende in Amsterdam. We hebben beiden 6 jaar theaterklas en daarna 1 jaar LOT (Landelijke Oriëntatie Theaterscholen) gevolgd bij het UCK. In 2009 hebben we samen met Myrthe Huber voor de categorie theater de landelijke finale van Kunstbende gewonnen. Sinds september 2010 zijn we actief bij STA! (Studententoneelvereniging Amsterdam).

STOMME FESTIVAL
Deelnemer: Frauke van Beusekom en Annelies Vermeulen
Woonplaats: Utrecht
Discipline: Muziek/film

Stelt u eens voor: Een zwoele zomeravond, het Wilhelminapark is bezaaid met groepjes mensen, vrienden, stelletjes, en gezinnen. Sommige zitten op stoeltjes, andere hebben een kleed meegenomen. Allen zitten ontspannen op het gras met een lekker hapje en drankje binnen handbereik. Al deze mensen zijn gekomen voor Het stomme festival! Hiervoor zijn vele amateurfilmmakers opgeroepen om hun bijzondere, grappige, leuke, romantische maar vooral stomme film in te dienen. Na een zorgvuldige selectie zijn er enkele filmpjes uitgekozen die op deze avond vertoond worden. Het bijzondere van dit festival is niet alleen dat het gratis toegankelijk is, maar ook dat de films muzikaal begeleid worden door diverse amateurmuzikanten die live spelen.

Het project
Korte films, gemaakt door amateurs, worden vertoond onder live begeleiding van amateurmuzikanten. Vertoond in de zomer (juli/augustus) tijdens een warme avond op vrijdag en/of zaterdag.

De ambiance van livemuziek bij een filmpje levert een gevoel van nostalgie op. In combinatie met de setting, een zomeravond in het Wilhelminapark, denken wij een absolute zomerhit te hebben. Een toeristisch trekker voor de stad Utrecht en een sfeervol aanbod voor de thuisblijvers die niet op vakantie zijn gegaan.

Over de makers
Annelies Vermeulen is muzikant. Zij heefteen grote kennis op het gebied van muzikanten en groepen uit onder andere Nederland en is tevens journalist. Frauke van Beusekom is filmmaker. Zij heeft een groot netwerk in de Nederlandse filmindustrie en is tevens projectleider van culturele activiteiten als Utrecht over Utrecht.

PR
Filmmakers uit Nederland worden onder andere via social media en lokale kranten opgeroepen een korte film te maken zonder geluid. De films worden door ons geselecteerd. Hetzelfde geldt voor de muzikanten, die worden opgeroepen zich aan te melden en dan, na akkoord van ons, gekoppeld aan een van de films. Deze krijgen zij uiteraard voor vertoning te zien.

Conclusie
Jaren geleden heeft de gemeente Utrecht al eens openluchtbioscoop georganiseerd in de zomermaanden. Dit is nooit herhaald, maar was een groot succes. Het is een duidelijk gemis in Utrecht, en het stomme festival speelt hier op in.

Film brengt mensen samen doordat emoties worden gedeeld tijdens en gezellige avond samen. Live muziek versterkt dat gevoel. Een filmvertoning in de openlucht haalt mensen weg uit donkere bioscoopzalen waar niet gepraat kan worden. De losse sfeer die ontstaat door de livemuziek geeft de bezoekers de mogelijkheid de ervaringen met elkaar te delen.

OPENLUCHT VERTOLKING
Deelnemer: Tuur van Hemert
Woonplaats: Utrecht
Discipline: Muziek

Het is een grote wens van mij om de inwoners van Utrecht een keer te trakteren op een uitvoering van mijn album Omdat ik mooi wil zijn. samen met een volledig koor en een dansgezelschap. De Kei van Utrecht stelt mij hopelijk in de gelegenheid deze droom te verwezenlijken.

Het project
Als kunstenaar maak ik op eigenzinnige wijze muziek in mijn thuisstudio. Het vertalen naar een live uit te voeren vorm is een leuke uitdaging waar ik met een stel fijne muzikanten goed in ben geslaagd. Mijn album Omdat ik mooi wil zijn (zie http://www.tuur.nu/discografie/) heeft daarnaast nog vele mogelijkheden die zeker op het vocale vlak nog uitgediept kunnen worden. Een uitvoering met een koor zal een groots en meeslepend theatraal effect hebben.

Naast het oor wil ik ook graag het oog strelen. Binnen de thematiek van Omdat ik mooi wil zijn ligt een mooie kans voor choreografen om een dans vertaling te creëren. Aan een Utrechts dansgezelschap de schone taak om de drie-eenheid compleet te maken door dit uit te voeren.

Over de maker
Onder mijn naam Tuur treed ik als singer-songwriter op. Zowel solo als met popband (zie http://www.tuur.nu/videos/).

Conclusie
Als trotse inwoner van de stad Utrecht zou ik dit project hier graag uitvoeren en aanbieden aan haar inwoners. Een openlucht uitvoering in het centrum van Utrecht is de meest openbare manier om dit te doen. De steun van de gemeente bij een dergelijk initiatief zie ik gesteund door de Kei van Utrecht vol vertrouwen tegemoet.

Het is een bewerkelijk project en zonder de steun van dit initiatief moeilijk op poten te krijgen. Wanneer het allemaal doorgang krijgt sta ik garant voor een groots en meeslepend schouwspel.

DROOGZUCHT
Deelnemer: Romy Jochems, Dansgezelschap Erbau
Woonplaats: Amersfoort
Discipline: Dans

De Catharijnesingel bij het Utrechtse Vredenburg: sinds eeuwen een beschermende stadsbuitengracht, later gedempt voor grootse twintigste-eeuwse bouwplannen. En nu een diepe ʻleegteʼ te midden van de drukke bouwput rond het stationsgebied. Een droog betonnen gat, een wachtend bassin. Onwetend nog wat komt: duizenden en duizenden kuub water – net zoals toen, ooit.

Het project
Tussen de betonnen muren van de voormalige rijweg vertellen twee tot zes dansers een verhaal over de stromen van de stad. Een abstract verhaal over de opkomst, de ondergang en de terugkomst van stedelijke structuren en de sporen die overbleven. De dans beneden, de toeschouwers boven, zodat de choreografie verwijst naar het trekken van sporen en lijnen, en de dans zijn boodschap van onderaf naar boven brengt, net als sporen uit het verleden dat naar het heden doen, wanneer ze worden opgegraven of gevonden.

De betonnen bak in de diepte wordt verlicht door de lage voorjaarszon, die zorgt voor spannende schaduwen in het decor. Later, als het donker wordt, gaan kleine lampjes aan. Op de ruwe wanden zijn beelden te zien van stromend water: een verwijzing naar wat was, en naar wat komen gaat. Het decor bestaat verder uit niet meer dan een dunne laag water in een deel van het bassin. Touwen maken sporen op het water, en het water maakt op zijn beurt weer sporen op het droge. Het publiek bekijkt het geheel van boven. Langs de reling van de bak wordt de nieuwsgierigheid van voorbijgangers getrokken door de geluiden en bewegingen. Zij zijn, ook nu weer, getuigen van de veranderingen in de stad. Tijdens de voorstelling worden de dansers begeleid door live pianomuziek die het publiek boven vanuit de bak op een prachtige manier weet te bereiken.

Over de makers
ʻDroogzuchtʼ is een locatievoorstelling van amateurdansgezelschap Erdbau. De deels modern, deels werelds geschoolde dansers van het gezelschap werken vanuit improvisatietechnieken gezamenlijk naar een complete voorstelling. Gedurende het maakproces staan steeds alle mogelijkheden open, en ook tijdens een voorstelling staat vaak niet meer vast dan het drama. De voorstelling varieert in samenstelling van twee tot zes dansers.

Erdbau maakt dans op locatie, maar ook in kleine zalen, of in een rijdende limousine. Altijd geïnspireerd op de aanwezige ruimte, op de verhalen van de plekken, en op de loop van de geschiedenissen die zo bepalend zijn voor wat een plek is, en hoe deze wordt beleefd. Vanuit de moderne basistechniek werken de dansers via improvisatie aan de totstandkoming van een gebalanceerde en emotionele choreografie.

Lobke Alkemade (1983, Veghel/Hilversum/Amsterdam, landschap vormgever) en Romy Jochems (1982, Hilversum/Utrecht/Amersfoort, cultuurhistoricus) ontmoetten elkaar via lessen en workshops moderne en improvisatiedans bij een amateurdansschool, en ontwikkelen sinds enkele jaren samen voorstellingen en concepten.

Uitvoering
De voorstelling kan in het voorjaar van 2012 gedurende een week een aantal keer worden gespeeld, eventueel meer dan een keer per dag. Bezoekers betalen geen entree. Zij lopen voorbij en worden door de klanken, door stilstaande andere bezoekers of door een toevallige blik naar beneden op de voorstelling geattendeerd en zullen blijven kijken.
Omdat de voorstelling gedurende een week meermaals is te zien, is er niet alleen voorafgaand aan maar ook tijdens de voorstellingen tijd en ruimte voor promotie, via drukwerk en sociale media.

Conclusie
De lege bak van de Catherijnesingel is een bekende locatie voor iedere bewoner en bezoeker van Utrecht. Door de constructie en de langdurige leegstand wekt de plek vragen, spanning en nieuwsgierigheid op over en naar de toekomst van deze belangrijke stadsentree.

Hoewel dans, zeker in Utrecht, vaker in de openbare ruimte plaatsvindt, onderscheidt deze voorstelling zich door zijn bijzondere toeschouwerperspectief, en door de heldere lijn tussen de inhoud van de dans en juist deze omgeving – dwars door tijden heen. Daarnaast intensiveren en verrijken de filmbeelden en de ter plekke gespeelde pianomuziek.

AFGEPRIJSD EN UITGEPERST (IMPORT/EXPORT)
Deelnemer: Lisette Wegener
Woonplaats: Utrecht
Discipline: Beeldend

In Nederland bevinden we ons in vergelijking tot veel delen van de wereld in een geprivilegieerde positie. Vrijwel iedereen kan zijn dagelijkse boodschappen betalen, terwijl dit in veel andere landen niet zo vanzelfsprekend is. Producten in de supermarkt hebben vaak een internationale afkomst, maar een ruime keuze in (voedings-)producten is niet internationaal gelijk verspreid.

Als consument let je vooral op de prijs die jij betaalt voor een product. Die prijs moet verdeeld worden volgens alle stappen die het product heeft afgelegd voordat het door de consument is gekocht. Als consument zijn wij verbonden met de mensen die een rol spelen in deze stappen. Sommigen van hen zijn betrokken bij een conflict omdat de een er voor wil zorgen dat de consument dit product koopt omdat de prijs laag is terwijl de ander er voor wil zorgen dat zijn familie te eten heeft.

Wij willen het bewustzijn van de consument bevorderen door vragen op te roepen als: Wat is de prijs van goedkoop voedsel? Wat wil de verkoper dat wij niet zien? En hoeveel invloed hebben wij als consument?

Het project
Het project bestaat uit een kleurrijke mobiele supermarkt waarin het publiek boodschappen kan doen. Je kunt winkelen met verschillende paspoorten, waar je uit kunt kiezen bij de ingang. Afhankelijk van het paspoort kun je kiezen uit bepaalde producten en krijg je een bepaald aantal munten mee. Zo kun je ervaren hoe het is om een ander budget en een andere keuze te hebben. Achterin is het magazijn, daar mag alleen personeel komen en de consument wordt door de filiaalleider angstvallig, maar met een glimlach weggehouden van het magazijn. Toch kan de consument “stiekem” zien wat er in het magazijn gebeurt door een gordijn open te schuiven. Wij hopen dan dat de consument de misstanden in het magazijn wil aanpakken en via de rode telefoon, onze noodlijn, gaat bellen met de experts (vertegenwoordigers van organisaties die zich inzetten voor eerlijke handel).

Uitvoering
We richten een oude SRV wagen in als mobiele supermarkt. Deze supermarkt is vrolijk en kleurrijk. De ruimte wordt in tweeën gedeeld met een magazijn en een winkelgedeelte. Achterin is een gordijntje, beplakt met glitters, opvallende aanbiedingen en een paar gesloten ogen. Achter dit gordijn bevindt zich het magazijn. Daar is een presentatie met videomateriaal, collages en een wereldkaart om productstromen te laten zien. Ook staat er een grote rode telefoon waarmee de consument in contact kan komen met een expert die zich inzet voor eerlijke handel. De mobiele supermarkt rijdt rond tijdens evenementen en festivals.

Over de makers
Wij zijn Thomas, Lisette, Douwe en Prince, een groepje van vier amateurkunstenaars: twee Nederlandse dertigers en twee ROC studenten van de Internationale Schakel Klas.
Thomas heeft de rol opgenomen van projectcoach/coördinator, Lisette houdt zich bezig met de beschrijving en visualisering van onze ideeën, Douwe en Prince doen aan dit project mee in het kader van hun integratie in de Nederlandse samenleving en houden zich bezig met de praktische uitvoering.

Uitvoering
Vanaf het schooljaar 2011/2012 willen we ons concept twee jaar lang op festivals in Utrecht zoals Utrecht in Vervoering, het Wereldfeest en festival de Beschaving presenteren. Gedurende die periode zullen we zoeken naar mogelijkheden om dit concept blijvend onder te brengen bij een organisatie die zich inzet voor bewustwording en/of eerlijke handel.

Wij willen aansluiting zoeken bij de campagne http://www.buyresponsibly.org/
Wij werken al samen met Upact en zoeken samenwerking met Critical Mass. Voor de experts waar de consument mee in gesprek kan zoeken wij samenwerking met Fair Trade, the Dutch Arable Farmers Union en de Ronde Tafel voor Duurzame Palmolie. Ook willen we de auteur van het boek: Bloedmobiel, Saeda Nourhussen benaderen.

FIETSRIT SCHRIJVEN
Deelnemer: Thijs van der Hoorn
Woonplaats: Utrecht
Discipline: Taal

Al fietsend dwaal je door Utrecht, op weg naar huis, of met de ingeving van het moment om toch maar een stukje om rijden. Omdat onze stad zo mooi is, of omdat je iets nog niet ontdekt hebt. Onderweg begin je aan een verhaal dat gevormd wordt aan de hand van je route.

Het project
Ik wil een aantal routes met verhalen uit zetten. De verhalen zijn te lezen op de abri’s onderweg in de binnenstad en op routes net buiten de stad. Om de spanning uit een fitsrit te halen en anders te kijken naar de omgeving. De verhalen sluiten aan op wat iemand al fietsend meemaakt; te laat komen, oude bekenden tegen komen en staren naar het mooie meisje aan de andere kant van de weg.

In de verhalende fietsroute komen zowel typografie, street art en literatuur bij elkaar. Het publiek wordt op een laagdrempelige manier getrakteerd op korte herkenbare verhaaltjes.

Over de maker
Ik ben Thijs van der Hoorn, en een liefhebber van de kleine dingen op straat en onderweg. Mijn hartjes project is hier een voorbeeld van. 2 jaar geleden verschenen de hartjes voor het eerste op de fietsers stoplichten in Utrecht. En nu is het weer tijd voor een nieuw project voor onderweg. Al fietsend kom ik zelf op de beste ideeën, en laat ik me prikkelen door alles wat ik onderweg op mijn stalen ros tegen kom.

Uitvoering
Voor elk verhaal wil ik gaan werken vanuit kleine herkenbare thema’s als: tijd, vriendschap, feest en verlies. Om dit project te laten slagen zal ik gaan samenwerken met schrijvers, dichters, een grafische vormgever en JCDecaux . Voor de vormgeving heb ik mij oog laten vallen op Joost Gijzel een jong getalenteerde vormgever. Hij zal de opmaak voor zijn rekening nemen. Daarnaast wil ik onder meer gaan samenwerken met Straatnieuws voor de verhalen en de teksten, onder andere met Hakim Weetniks. Vervolgens zullen alle teksten geprint worden op A0 en door mij gedistribueerd worden. Hiervoor zullen er wel afspraken gemaakt moeten worden met JCDecaux over de abri’s en de verspreiding.

LOGEERKUNST
Deelnemer: Rosemary Souren
Woonplaats: Utrecht
Discipline: Beeldend

Veel mensen maken als amateurkunstenaar prachtig werken en hebben al een behoorlijke collectie (eigen ervaring bij het vierkante ei, expeditie 2009, 2010 en 2011, site Kunsthuis). Jammer is dat het zo weinig gezien wordt. Amateurkunst telt mee. Mijn idee: Utrechtse LOGEERKUNST (werk + (digitaal) logboek gaat 1 jaar lang reizen binnen de Provinciegrenzen van Utrecht)

Het project
Amateurkunstenaars die zijn aangesloten bij het Kunsthuis, worden gevraagd een van hun werken een jaar te laten meedoen aan dit project. Geselecteerden werken (om te beginnen 10) komen bij het Kunsthuis op de site te staan kunnen een tijd te gast zijn bij een liefhebber van dat werk. Via de site van Kunsthuis kunnen liefhebbers die het werk graag 3 maanden in huis willen hebben zich opgeven. Na 3 maanden gaat het door naar de volgende. Een werk gaat alleen uit logeren als er minstens 4 liefhebbers voor zijn. In principe is het werk na een jaar weer terug bij de kunstenaar zelf. De maximale waarde van het werk is € 250,00 (en wordt verzekerd), is niet heel kwetsbaar, is niet aanstootgevend en het werk blijft in de provincie Utrecht. Het werk wordt vergezeld met een (digitaal) logboek waarin wordt bijgehouden hoe het werk wordt ervaren door de gastgever en zijn bezoek e.d. Mocht de eerst gastgever er aan gehecht zijn geraakt dan heeft hij als eerste het recht op kopen en hebben de anderen pech en kunnen natuurlijk intekenen op een ander werk.

Uitvoering
In eerste instantie voor de termijn van 1 jaar Na succes kan dit verlengd worden).

Conclusie
Het project geeft amateurkunst meer bekendheid geven. Als het project goed loopt kan het worden uitgebreid. Door het project worden bezoeken van de Kunsthuissite verhoogd. De amateurkunstenaar profiteert van het project door reflectie via (digitaal) logboek en een grotere bekendheid. Liefhebbers en aandacht voor je werk geeft energie, aankoopmogelijkheid, je werk wordt gezien. Dit concept vorm m.i. geen concurrentie met kunstuitleen en artlease-achtige instellingen en heeft geen winstoogmerk.